عاشق تر از گلها

 

 

اگه باشي تو كنارم ديگه من غمي ندارم

 

واسه ي ترانه خوندن ديگه ماتمي ندارم

 

اگه باشي تو كنارم آسمون ابري نداره

 

حتي شعرام پيش چشمات واژه ها رو كم مي ياره

 

اگه تو باشي پناهم ديگه تنها نمي مونم

 

زير آسمون آبي تا ابد باهات مي مونم

 

تو همون هديه اي هستي كه خدا يه روز بهم داد

 

سادگي و مهربوني ات غصه هامو داده بر باد

 

غزل قشنگ شعرم الهي هميشه باشي

 

تا كه با نگاه گرمت سايه بون سايه ها  شي

 

دل آسموني تو مثل اشك من  زلاله

 

مي دونم حكمتي داره ، بودنم باتو محاله

 

هر چي آسمون ستاره شب ها سوغاتي مياره

 

مال تو گل قشنگم ، اين كه قابلي نداره

 

ماه آسمون تارم من به جز تو كيو دارم

 

از خدا مي خوام كه باشي تا ابد تو در كنارم

 

واسه من توي دنيا هيشكي مثل تو نمي شه

 

گل سرخ نازنينم ، دلم  با تو هميشه !

 

 

 

به تو که بهترین غزل شعر های  منی(مونا ۱۳۸۶)

 

 

نوشته شده توسط مونا در پنجشنبه بیست و یکم تیر 1386 ساعت 1:5 موضوع | لینک ثابت

ب

تولدم مبارک

 

  N  

                                              

                ۱۷      ۴    ۱۳۶۱

   

 

 

براي بيست وپنجمين بار متولد شدم !

 

خداوند لحظاتي نو برايم آفريد و به من،

 

گرمي آفتاب را براي عشق ورزيدن،

 

گل ها را براي زيبا نگريستن ،

 

باران را براي  پاك بودن ، 

 

 باد را براي بارور كردن ،

 

شب را براي آرميدن و...هديه داد.

 

خدايا ، مهربانم !

 

با تمام جسم وجانم سر تعظيم فرود مي آ ورم ،

 

 كه شوق نفس كشيدن را در من آفريدي

 

من دوباره متولد شدم

 

براي عشق ورزيدن ،

 

 براي عاشق بودن ،

 

براي با تو بودن

 

سپاس...

 

سپاس...

 

سپاس...

 

 

 

 

واما تو ماه آسمانم

 

هيچ مي دانستي خداوند مرا براي تو و تو را براي من آفريد ؟

 

بسان آفرينش ليلي براي مجنون ،

 

بسان آ فرينش شيرين براي فرهاد  و...

 

سوگند به عشقمان !

 

كه اين عاشقانه ترين آفرينش است!

 

آفرينش من و تو

 

 

 

نوشته شده توسط مونا در یکشنبه هفدهم تیر 1386 ساعت 2:26 موضوع | لینک ثابت

عاشق تر از گلها

 

یکی یکدونه گل من

تو همه بهونه من !

قلب من ارزونی تو

تا بشی همخونه من!

 

پیشکش ات این دل خسته

چشمای به اشک نشسته

کی دلش اومد که رومون

همه ی در ها رو بسته!

غم نخور خدا بزرگه

هرچقدر زندگی گرگه!

هستم وهستی هنوزم

به خدا ، خدا بزرگه.

 

دل به چشمای تو دادن مگه جرمه یا گناهه؟!

عشقمون یه عشق پاکه

مثل عشق باد و بارون

نکنه فراموشت شه هوسه که رو سیاهه!

لحظه لحظه های عمرم فدای یه نیم نگاته

نفسای گرم وعاشق

جای پای خنده هاته

 

هر چقدر که دوریم از هم

جز همین راهی نداریم!

این بمونه توی یادت

فاصله معنی نداره وقتی که دلم باهاته.

گرمی لبات هنوزم مونده یادگار رو لبهام

همه آرزوم شدی تو

تو شدی جای نفسهام

 

رو دلم به روی قلبم

می نویسم عاشقونه

گل صد خاطره ی من

دوری هیچ وقت نمی مونه!

به خدا صبرم زیاده

گرچه دلتنگم همیشه

می رسیم به هم من و تو

حتی با پای پیاده! 

                                       برای تو که عزیزترینی برای من!(مونا ۱۳۸۶)

 

نخستين نگاه

 

نخستين نگاهي ، كه  ما را به هم دوخت !

 

نخستين سلامي كه در جان ما شعله افروخت،

 

نخستين كلامي كه  دل هاي ما را

 

 به بوي خوش آشنايي سپرد وبه ميهماني عشق برد

 

پر از مهر بودي ، پر از نور بودم

 

همه شوق بودي ، همه شور بودم

 

چه خوش لحظه هايي كه دزدانه ،

 

 از هم نگاهي ربوديم و رازي نهفتيم

 

چه خوش لحظه هايي كه مي خواهمت   را

 

به شرم وخموشي نگفتيم وگفتيم !

 

دو آواي تنهاي سرگشته بوديم،

 

رها در گذر گاه هستي،

 

به سوي هم از دور ها پر گشوديم.

 

چه خوش لحظه هايي كه هم را شنيديم

 

چه خوش لحظه هايي كه در هم وزيديم

 

چه خوش لحظه هايي كه در پرده عشق

 

چو يك نغمه شاد ، با هم شكفتيم

 

چه شب ها ، چه شب ها ، كه همراه حافظ

 

در آن كهكشان هاي رنگين

 

در آن بيكران هاي سر شار از نرگس و نسترن

 

ياس و نسرين

 

ز بسياري شوق و شادي نخفتيم .

 

تو با آن صفاي خدايي ، تو با آن دل و جان سرشار از روشنايي

 

از اين خاكيان دور بودي

 

من آن مرغ شيدا در آن باغ بالنده در عطر و رويا ،

 

بر آن شاخه هاي فرا رفته تا عالم بي خيالي ،

 

من و تو چه دنياي پهناوري آفريديم ،

 

من و تو به سوي افق هاي نا آشنا پر كشيديم

 

من و تو ، ندانسته دانسته ،

 

رفتيم ورفتيم و رفتيم

 

چنان شاد،خوش، گرم وپويا ،كه گفتي به سر منزل آرزوها رسيديم !

 

فريدون مشيري

 

 

نوشته شده توسط مونا در دوشنبه یازدهم تیر 1386 ساعت 0:17 موضوع | لینک ثابت

 

  بهترين بهترين من

 

 مخمل نگاه اين بنفشه ها،

مي برد مرا سبكتر از نسيم،

از بنفشه زار باغچه،

تا بنفشه زار چشم تو - كه رسته در كنار هم -

زرد و نيلي و بنفش

سبز و آبي وكبود.

 

با همان سكوت شرمگين،

با همان ترانه ها و عطرها،

بهترين هرچه بود و هست ،

بهترين هرچه هست وبود!

در بنفشه زار چشم تو

من ز بهترين بهشت ها گذشته ام

من به بهترين بهارها رسيده ام .

اي غم تو همزبان بهترين دقايق حيات من

لحظه هاي هستي من از تو پر شده ست

در تمام روز،

در تمام شب،

در تمام هفته،

در تمام ماه،

در فضاي خانه ، كوچه ، راه

در هوا،زمين ، درخت ،سبزه، آب،

در خطوط در هم كتاب،

در ديار نيلگون خواب !

اي جدايي تو بهترين بهانه ي گريستن !

بي تو من به اوج حسرتي نگفتني رسيده ام .

اي نوازش تو بهترين اميد زيستن!

در كنار تو

من ز اوج لذتي نگفتني گذشته ام.

روي مخمل لطيف گونه هات،

غنچه هاي رنگ رنگ ناز ،

برگ هاي تازه تازه باز مي كنند ،

بهتر از تمام رنگ ها و رازها!

خوب خوب نازنين من !

نام تو مرا هميشه  مست مي كند

بهتر از شراب

بهتر از تمام شعرهاي ناب !

نام تو ،اگر چه بهترين سرود زندگي است

من ترا به خلوت خدايي خيال خود:

بهترين بهترين من خطاب مي كنم ،

 

  بهترين بهترين من !

فريدون مشيري 

---

 

 

---

 آفتاب

 

تو اي شكوهمند من

 

شكوه دلپسند من!

 

تو آن ستاره بوده اي

 

كه مهر آسمان شدي

 

ز مهر برتر آمدي

 

فراز كهكشان شدي

 

به دره ها نگاه كن

 

به ژرف دره ها نگر!

 

به تكه سنگ هاي سرد

 

به ذره ها نگاه كن

 

به من بتاب

 

كه سنگ  سرد دره ام

 

كه كوچكم ،كه ذره ام

 

به من بتاب

 

مرا زشرم مهر خويش آب كن!

 

مرا به خويش جذب كن

 

مرا هم آفتاب كن. 

 

حمید مصدق

 

---

 

 

بيا ...

 

تو در ديار بي كسي ، كسي براي من باش

 

در آن سوي ديدارها كه جاده اش

 

پوشيده از گلبرگ هاي سفيد است .

 

آنگاه ، دست در دست همديگر

 

در دشت تنهايي

 

توشه اي از عشق را

 

كوله بار خود سازيم،

 

و در بهار صداقت ها

 

زورق شكسته زندگي را

 

از نو بنا كنيم

 

تا با لبخندي

 

روحمان را آبياري نماييم

 

بيا...

 

در ديار بي كسي

 

كسي براي من باش .

 ثریا فرزین

 

---

 

 اینم تقدیم به پیشی خودم

 

 

 

اینم که خودمم

 

 

 

 

 

نوشته شده توسط مونا در چهارشنبه ششم تیر 1386 ساعت 2:51 موضوع | لینک ثابت